Cehalete Kurban Giden Bilge Cemşid

Vezir Tarhan’ın Nariye Hanım’a fısıldadığı gibi, iktidarın gölgesinde bilgelik her zaman zayıf kalmaz; bazen o gölgeyi delen bir ışık olur. Uluğ Bey’in koruması olmasaydı, Cemşid’in boynu çoktan kementle sarılmış, cesedi toprakta çürümeye terk edilmişti. Ama o, zulmün ortasında dimdik durdu; ailesinin katledilmesine, iftiralara, yokluğa rağmen adını tarihe altın harflerle kazıdı. Cehalet, sonunda kendi kurduğu tuzağa düşerken, onun mürekkebi kanıyla karışarak ebediyete uzandı. Bir alimin şehadeti, ateşle suyun buluştuğu yerde doğan bir enerji gibidir: Bir damla kan, bir damla mürekkep, asırları aydınlatacak bir patlamaya dönüşür. Allah, o yüce ışığı zamanın ötesine taşıyacak, zalimleri ise kıyamet günü yalnızca utançla baş başa bırakacaktır.