Cebeci

Komutanın anlattıkları masadaki herkes gibi benim de kulağımdaydı, ta ki karşımdaki genç kızla gözlerimiz buluşana dek. Aynı sofrada oturuyorduk, aynı sözleri dinliyorduk, ama o an sanki zaman durmuştu. İçimde bir şeyler kıpırdanmaya başladı; bastırmaya çalışsam da, sıcak bir dalga her nefes alışımda daha da güçleniyordu. Gözlerindeki yeşil, şimdiye kadar gördüğüm hiçbir şeye benzemiyordu. Gülümsüyor muydu, yoksa ben mi öyle görmek istiyordum, emin olamadım. O an, sanki dünyada yalnızca o iki pırıltı vardı. Derken kız ayağa kalktı, tabakları toplamak için mutfağa yöneldi. Kapı kapanınca, kendime gelmeye başladım. Artık gitme vaktiydi. Az önce yaşadıklarımın tekrarı olur muydu, olursa ne değişirdi – bu düşünceleri kafamdan atmak için acele etmeliydim.