Çay

Bir fincan çayın dumanı tüterken, anlatırız hikâyelerimizi. Kimine geçmişin izlerini, kimine geleceğin hayallerini; kimi zaman bir dostun kulağına, kimi zaman yalnızlığın sessizliğine. Önümüzde iki kâse durur: birinde harfler, diğerinde noktalama işaretleri. Seçtiğimiz kelimeler kadar, onları nasıl yerleştirdiğimiz de önemlidir. Bir virgül, bir nokta, bir üç nokta... Hepsi bir anlam taşır, hepsi bir suskunluğa davet eder. Bazen cümlelerimiz eksik kalır, yerine üç nokta bırakırız sessizce. Bazen bir sözün altını çizer, bazen de tırnak içine alırız. Ama her zaman biliriz ki, asıl önemli olan, anlatılan değil, anlatılamayandır. Bazı hikâyeler yarım bırakılır, bazı vedalar sessizce yapılır. Çünkü kelimeler yetmez her zaman; bazen susmak, en güzel anlatımdır.