Çay Saati İçin Hafif Yazılar

Savaş Şenel, kalemini bir neşter gibi kullanarak düşüncelerini didik didik ediyor bu kitapta. Aşkı bile soğukkanlılıkla ele alıyor; duyguları dizginlemekten, hatta şefkatsiz sevgiyi küçümsemekten çekinmiyor. Çevresindekileri anladığını, ama kendisinin anlaşılamadığını hissediyor; bu yalnızlığı, bebeklikte yaşadığı bir kaza ile açıklıyor. Annelerin şairlere benzediğini söylerken, bir çiçeğin verdiği hazzın uzun nutuklardan daha etkili olduğuna inanıyor. Ülkeleri insan gibi görüp onlarla sohbet etmeye çalışıyor; kişisel gelişim dünyasını bir gösteri olarak nitelendiriyor. Sahne sanatlarına eleştiriler yöneltmekten, bilmişlik taslamaktan da geri durmuyor. Her satırında cesur, her cümlesinde samimi.