Cavidname

Muhammed İkbal’in düşünsel serüveninde bir doruk noktası sayılan *Cavidname*, şairin oğlu Cavit’e adanmış, sonsuzluğun kapılarını aralayan bir yolculuk destanıdır. Dante’nin *İlahi Komedya*sına nazire olarak kaleme alınan eser, Miraç’ın derin izlerini taşır. Mevlana’nın rehberliğinde gökyüzünü, gezegenleri ve cennetin katlarını aşan bir yolculuğa çıkan İkbal, her durakta filozoflar, devlet adamları ve düşünürlerle karşılaşır. Siyasi, dini ve kültürel meseleleri tartışırken, insanın kendi sınırlarını aşma cesaretini de fısıldar. "Neden mezarda ölü gibi yatarsın? Dirilmek varken, korktuğun ölümü yen. Zamanın zincirini kır, mekânı aş, Gözünü perdeleyen sisleri dağıt da gör." Karıncanın fısıltısını duyan, zamanın gizemini işitir. İkbal, bu manzum eserinde insanı uykusundan uyandırmak, ruhun kanatlarını açmak için çağırır. Kendi sesini bulmanın, özgürleşmenin peşinde bir manifesto niteliğinde.