Çav Pavla

Şubat gecesi, sanatın kalbinin attığı o görkemli salonda, zamanın en parlak ressamının fırçasından çıkmış yüzlerce eser arasında bir telaş yaşanıyor. Sanki her tablo, izleyicisinin gözünden kaçmadan önce son bir kez nefes alıyor. Ama otuz ikinci sırada duran o küçük portre, herkesi olduğu yerde donduruyor. Yarı çatık kaşları, kızarmış yanakları ve o tarif edilemez bakış... Ne öfke, ne hüzün, ne de korku; sanki içinde taşıdığı bütün acıları kelimelere dökemeden donup kalmış bir çocuk yüzü. Gözlerindeki o ıslak parıltı, izleyenleri derin bir sessizliğe çekiyor. Herkes farkında olmadan duraklıyor, o resmin önünde. Sanki o küçük figür, unutulmuş bir gerçeği haykırıyor: "Beni gördünüz mü? Ben buradayım işte, ama siz neredeydiniz?" Galeri boşalıyor, ışıklar sönüyor, ama o çocuk hâlâ orada, tuvalin beyazlığına hapsolmuş. İki üç renk, bir avuç boya... Yeter mi insanı anlatmaya? Belki de asıl soru bu: Tanrı,.