Çatıdaki Çimenler & Sen’e Yazılar

Jehan Barbur’un satırlarında, duygunun sessiz çığlığına dönüşen sözcükler bulacaksınız. Yazar, iç dünyasının derinliklerine sakladığı notları, artık yalnızca kendine değil, okuyana da fısıldıyor. Değişen evler, yüzler, zamanlar arasında kaybolan anılar, bir günlüğün sayfalarında yeniden canlanıyor. Bu, sadece geçmişin değil, eksik kalanın, arzulananın da hikâyesi. Dünle bugün arasındaki o ince çizgi, bazen bir telefon görüşmesi, bazen açık bir pencereden sızan ışık kadar kırılgan. Barbur, aidiyetin peşinde koşarken bulduğu yalnızlığı, mesafenin güzelliğiyle anlatıyor. Kendisi olamadığı yerlerde, kendini aramanın hüznünü satırlara döküyor. Her sözcük, bir emanet gibi; bazen ağır, bazen hafif, ama her daim samimi. Yazmak, onun için bir başlangıç, bir itiraf, bir teselli. Ve belki de en önemlisi, var olmanın kanıtı.