Çatıdaki Çimenler

Sözcükler, duyguların gölgesi gibi kalır geride; söylendiği anda solup gider, ama bir iz bırakır. O izler, zamanla çekmecelerde, günlük sayfalarında, unutulmuş notlarda birikir. Bu kitap da öyle bir birikim işte: geçmişin sessiz çığlıkları, yarım kalan itirafları, yalnızlığa sarılan umutları. Her satır, bir zamanlar içine sığdırılamayanın dışa vuruşu; aidiyet arayışının, mesafelerin, değişen evlerin ve değişmeyen yalnızlığın izini sürüyor. Dünle bugün arasındaki o ince çizgide kaybolanlar, telefonda unutulan sesler, pencereden görünen ama dokunulamayan manzaralar... Hepsi birer hatırlatma: Biz, aslında hiçbir yere tam ait olamamışız. Yazmak, belki de o aidiyetsizliğin panzehri; kendine söylenen bir yalan, bir teselli. Bu sayfalar, o tesellinin izlerini taşıyor: yarım kalmışlıkların, tutunamamanın ve yine de umudun.