Caspian

Toprak ve Yağmur’un hikâyesi, unutulmuş bir coğrafyanın sessiz tanığı gibi duruyor. Adı artık Hazar olarak bilinen, bir zamanlar Caspian diye anılan o uçsuz bucaksız su, onların aşkını içinde saklıyor. İki ayrı kıyıdan başlayan bu yolculuk, kaderin acımasız cilvesiyle birleşiyor. Herkesin içinde bir parça bulabileceği bu öyküde, aşk kadar yalnızlık da var; seçilmiş olmanın ağırlığı kadar, vazgeçmenin acısı da. Yağmur, tanrıçalara benzeyen o narin güzelliğiyle, belki de hiç kimseye ait olamayacak kadar özeldi. Onunla yaşamak kadar, onsuz ölmek de imkânsızdı. Toprak ise sert kabuğunun altında, kimsenin bilmediği bir fırtına taşıyordu. Kaba görünüşünün ardında, aşkın kapısını çalmasıyla birlikte uyanan o deli rüzgârlar... İkisi de beklentilerin, hayallerin ve kaçınılmaz sonların girdabında dönüp duruyordu. Belki de asıl hikâye, sevmenin değil, sevememenin acısında gizliydi.