Çarşamba Çikolataları

Aslı altı yaşındayken hayatına ansızın bir kayıp girer: babası. Ölümün ne demek olduğunu tam kavrayamaz; sadece bir daha dönmemek üzere uzaklaşmak olduğunu bilir. Peki neden bu acı, mahalledeki diğer çocukların değil de onun kapısını çalmıştır? Bu soruyla boğuşurken içinden garip bir ses yükselmeye başlar. Sanki içinde, kendisinden farklı ama yine de ona ait bir başkası konuşmaktadır. Bu ses, neşeli anılardan ya da çocuksu hayallerden değil, sürekli bir karamsarlıktan, kendini değersiz hissettiren cümlelerden beslenir. Aslı, bu iç sesle yaşamayı öğrenmeye çalışırken zaman akıp gider. Okul yılları, ergenlik dönemi derken hayatın karmaşası içinde kaybolur. Yine de o ses susmaz; her adımda, her başarısızlıkta, her umut kırıklığında yeniden ortaya çıkar. İnsanın kendi kalbinde misafir değil, ev sahibi olmak için verdiği mücadele, bazen içindeki o gölgeyle yüzleşmekle başlar.