Çapraz Altında

İnsan durup kendine bakmaya vakit bulamıyor. Yıkım başlamadan önce, kendi hikâyesine bir anlam yükleyemiyor bir türlü. Duvarların arasına sıkışmışken, "Kahrolsun duvarlar!" diye haykırmak ne mümkün. Bir yanda sabit noktalar, diğer yanda savrulan rüzgârlar; bir taraf mecaz sevmeyenlerle dolu, öbür taraf ise mecalsizliğin batağında. Keder tüccarlarına lanet, yalnızlara övgü; belirsizlik tacirlerine kızgınlık, birlik arayanlara umut. Rüzgârı estirenleri sevmek, aslında kendini kaybetmenin bir yoludur belki de. İnsan, kendine ara vermeyi unutandır.