Canfeda (Karton Kapak)

Deniz, koyu lacivert bir hüzünle sarıp sarmalıyor beni; ne tam götürüyor ne de bırakıyor. Adeta bir mezar taşı gibi sessiz, kitabesiz, yalnız. Dalgaların ritmi, yavaş yavaş kalbimin atışlarına karışıyor; o kara kıyıya varana dek durmayacak bu çarpıntı. Usul usul, inatla ilerleyen bir çırpınış bu... Morun en koyusu, mavinin en karası arasında kaybolmuş bir yolculuk. Can Yücel’in dizeleri, denizin derinliklerine çekilen bir nefes gibi, okuru da bu akıntıya kapılıp götürüyor. Sözcükler, tıpkı dalgalar gibi, içine çekiyor ve bırakmıyor.