Çanakkale Yeniden Diriliş

Çanakkale’nin kızgın toprağında, vatan için gözünü kırpmadan ölüme yürüyen gençlerin yürekleri, aslında geride bıraktıkları kadar çaresizdi. On altı, on yedi yaşlarındaki delikanlılar, sıranın kendilerine gelmesini beklerken, ağlamanın bile bir zaaf sayıldığı bir ortamda büyüyorlardı. Gözyaşları içlerine akıyor, acı suskunluğa dönüşüyordu. Çünkü şehitlik onurunu lekelemek istemiyor, birbirlerine güç vermeye çalışıyorlardı. Ne var ki, hasretin dayanılmaz ağırlığı yürekleri dağlayınca, gözler ister istemez yaşarıveriyordu. Bu topraklar, sadece kanla değil, gizli kalan gözyaşlarıyla da sulanmıştı.