Çanakkale

Çanakkale’nin dumanlı topraklarında, sekiz metrelik mesafede ölüm kesinleşmişti. İlk siperdekiler düşman ateşiyle yere serilirken, arkadan gelenler hiç tereddüt etmeden onların yerini alıyordu. Şaşırtıcı olan, bu askerlerin gözlerinin önünde can veren yoldaşlarını görmeleri, üç dakika sonra kendilerinin de aynı kaderi paylaşacağını bilmeleriydi. Yine de umutsuzluk yoktu, korku yoktu. Bazıları Kuran-ı Kerim’i son kez okurken, bazıları Kelime-i Şahadet getirerek yürüyordu. Bu, Türk askerinin ruhundaki sarsılmaz inancın, fedakârlığın ve cesaretin en çarpıcı kanıtıydı. Çanakkale’yi zaferle taçlandıran, işte bu yüce ruhun ta kendisiydi.