Cana Gelen Sevgili

Yirmi yıl önce gökyüzüne bırakılan uçurtmalar, artık yalnızca anılarda süzülüyor. Çocukluğun o masum mavisi, yıllarla birlikte koyulaşsa da içindeki o saf neşe hiç solmadı. Saçlarına düşen beyazlar, yaşın değil, taşıdığı anıların ağırlığından. "Beni kendi toprağıma gömdüm" diyen bir yürek; hem isyankâr hem utangaç, hem zehir hem bal gibi tatlar barındırıyor içinde. Gemilerin rotası kaybolmuş, duygular sislenmiş; bilinmezin karanlığında kaybolup gitmek mi, yoksa tutunmak mı? Her satır, bir iç hesaplaşma, her kelime, bir özlem fısıltısı. Acının en derininde bile sevginin izini sürüyor bu satırlar. Ne çok şey unutulmuş gibi görünse de, aslında hiçbir şey kaybolmamış; sadece biraz tozlanmış. Ve o tozu silkeleyip geçmişe bakmak, belki de en zor ama en gerekli olanı.