Can Kırıkları

Uzun bir sessizliğin ardından, adeta büyülü bir uykudan uyanır gibi sözlerini buldular. Yalnızca kendi hikâyeleri değil, yüzyılların izini taşıyan ortak bir hafızanın parçalarıydı anlattıkları. Gözlerdeki ışıltı, ellerin dokunuşu, ezgilerin nağmesiyle döküldü kelimeler. Kırık dökük, ama yürekten. Dinleyenlerin tenine değdikçe, karanlıkta bir yerlerde ışık beliriverdi. Oysa vakit daha sabahın ilk saatleriydi; güneş bile yüzünü göstermemişti henüz. Ama anlatılanlar, zamanın ötesinden gelen bir aydınlık taşıyordu. Her sözcük, bir can acısının, bir umudun, bir direnişin izini sürüyordu.