Can Kırıkları

Gözlerini kapatıp saymaya başladığında, etraf sessizliğe bürünmüştü. Her zamanki gibi ebe oydu; saklanacak yer arayan adımların sesi uzaklaşırken, ağacın gövdesine yaslanıp sayıları bir bir sıraladı. "Aç!" diye bağırmasını beklediği o ses, bu kez gelmedi. Bildiği tüm sayılar bittiğinde başını kaldırdığında, karşısında yalnızca boşluğu buldu. Saklambaç oyunu, ansızın kaybolan bir yüzün peşinde sürüklenen hatıralara dönüşmüştü. Ağaçtan ayrılırken, unutmanın değil, hatırlamanın ağırlığı çöktü omuzlarına. Sanki her şey bir anlık sessizlikte donup kalmıştı.