Can Kırığı

Acı, bazen bir kum tanesi kadar küçük başlar; ama zamanla yüreği bir çölün ağırlığıyla doldurur. Safiye Çetinkaya’nın kaleminden dökülen bu hikâye, kaybın sessiz çığlığını anlatıyor. Sevdiği nefes durunca, geride kalanın dünyası da durur. Hayaller, kahkahalar, hatta kadınlık susar; geriye sadece analık kalır. Ölümden değil, sevdiklerinin birer birer uzaklaşmasından korkan bir yürek... Onlar gider, dönmez; o ise hep bekler. Toprağın alıp vermediği her şey, içindeki boşluğu derinleştirir. Gözyaşı, hasret ve bitmeyen yas... Bu satırlar, kaybın acısını tutan ellerin titreyişini, yalnızlığın ırmağı gibi durgun ama derin akışını hissettiriyor. Safiye Çetinkaya, insanın en kırılgan yanına dokunuyor; okudukça, o sessiz çığlık kulaklarınızda yankılanacak.