Camera Obscura

Fotoğrafın soğuk yüzeyine düşen her an, aslında bir özlemin gölgesidir. *Camera Obscura*, bu gölgelerin peşine takılıp zamanın içinden geçen bir yolculuğa çıkarıyor okuru. İbrahim’in gözünden dünyaya bakarken, bir kareye sığan hayatların izini sürüyoruz: Nihan’ın sessiz bekleyişi, Semiye’nin kaybolan umutları, Halep’in yorgun sokakları, Nur’un kırık aynasında yansıyan İstanbul... Her fotoğraf, bir hikâyenin başlangıcı ya da sonu olabiliyor. İbrahim’in adımları, Halep’ten İstanbul’a uzanan bu hüzünlü rotada, geçmişin ağırlığıyla sarsılıyor. Yazar, coğrafyaları bir fotoğraf makinesinin karanlık odasına dönüştürüyor; her karede yeni bir acı, yeni bir hasret beliriyor. Sonunda, kalbine saplanan bir veda ile Halep’e el sallarken, geride kalanların sesi kulaklarda çınlıyor. İzgi, zamanın ve mekânın ötesine geçen bir anlatıyla, unutulmaz bir portre çiziyor.