Cambaztepe

Yıllar sonra dönmek zorunda kaldığı sahil kasabası Cambaztepe, ona hem eski günleri hem de içindeki ağır yükü hatırlatıyordu. Denizin tuz kokusu, siyah kumsalın serinliği, kayalıkların gölgesinde geçen çocukluk anıları zihninde canlanırken, bir yandan da orada bıraktığı izlerin peşinden gitmekten korkuyordu. Yazlık ev, artık sadece dört duvar değil; geçmişin kırık parçalarını bir araya getirecek son umuttu. Cambaztepe’de kimse kimsenin nereden geldiğine, hangi dilden konuştuğuna ya da hangi inancı taşıdığına bakmazdı. Dostluklar, aşklar, kahkahalar her şeyin önündeydi. Ta ki o güne kadar... Şimdi ise kasabaya dönüş, sadece bir yeri yeniden görmek değil, belki de kendini affetmenin ilk adımıydı.