Çalılıkta İki Gül

Salih Öztürk’ün satırlarında hayat, bir kapının eşiğinde soluklanıyor. Gidenlerin ardında bıraktığı boşluk, dönüşlerin acımasız sessizliğiyle doluyor. Dünya, yabancısı olduğumuz topraklara kapılarını sımsıkı kapamışken, pencere pervazlarında kırgınlıklar birikiyor. Gitmek, belki de tek seçenekti; ama geri dönmek, dağları yerinden oynatacak kadar ağır bir yük olarak omuzlara çöküyor. Şairin dizeleri, kaybolan zamanların peşinde sürüklenen bir ruhun çığlığını fısıldıyor: Artık yeni yurtlar, uzak geleceklere ertelenmiş hayallerden ibaret. Ölüm, kapının eşiğinde beklerken bile, gidişlerin o eski büyüsü nasıl da sarıp sarmalıyor insanı. Çalılıkların arasında açan iki gül, belki de bu yalnızlığın en naif tanığı.