Çal Çoban Çal

Dağların yankılandığı, derelerin türküler söylediği bir diyarda, kavalın nağmeleriyle haykırır Süleyman Nazif: "Çal çoban, çal!" Ne acıların yüreği dağlar ne de zamanın eli siler bu topraklara işlenen hatıraları. Ertuğrul’un yitişi, Sivas’ın yıkılışı; hepsi birer an olsa da, bu coğrafyanın bağrında sonsuzluğa karışır. Ovalar, ormanlar, gökyüzü... Hepsi senindir, hep senin kalacak. Kavalın sesi, geçmişin fısıltılarıyla buluşurken, toprak da belleğini fısıldar. Nazif’in satırlarında, çobanın kavalından dökülen her nota, bu vatanın ebedi sahipliğini haykırır.