Çakırcalı Mehmed Efe

Dağların kanunu, insanın yüreğindeki fırtınadan daha güçlüydü Çakırcalı için. Efsaneleşen adı, bir gölge gibi peşindeydi; ne vicdanını susturabiliyor, ne de dik durma yükünü sırtından atabiliyordu. Mehmed Efe, sözünün ağırlığını bilirdi: Hak yerini bulsun diye bazen haksızlık bile göze alınır, adaletin terazisi dağların elinde sallanırdı. Kimi zaman zalim kürsüye oturur, kimi zaman mazlumun sesi yankılanırdı kayalıklarda. Rüzgârın önüne düşmek, suyu yokuşa sürmek, güçlüyü zayıfın eline bırakmak... Hepsi birer kuraldı. Çevresindekiler, suskun, dinlerdi onun sözlerini; çünkü bilirlerdi ki, dağların kanunu asla eğilmezdi. Çakırcalı da bu kanunun gölgesinde, kendi iç hesaplaşmasını sürdürürdü.