Çakır Dedem

Çocukluğumun en renkli anılarında dedem hep vardı. Çoğu kişi dedeleri için "tonton" der ya, benimkisi öyle değildi; o, yaşamın ta kendisinden süzülmüş bir bilgelik kaynağıydı. Ne diploması vardı ne de okul sıralarında geçirdiği yıllar. İlkokul inşaatında amele olarak çalışmaya gittiğinde bile, öğrenme tutkusunu hiç yitirmemişti. Osmanlı'nın son demlerinde dünyaya gelmiş, Cumhuriyet'in ilk ışıklarını çocuk gözleriyle görmüştü. Karadeniz'in bombalandığı o korkulu günlerde, nasıl saklandıklarını anlatırken sesi titrerdi. Okula gitmemişti belki, ama hayattan öğrendiği her şey, onu kimsenin veremeyeceği bir bilge yapmıştı. Dedemin hikâyesi, kâğıt üzerinde yazılı olmayan ama yüreklere kazınan bir yaşam dersidir.