Çağrılmayan Yakup

Edip Cansever’in *Çağrılmayan Yakup*’ı, ilk kez 1966’da okurla buluştuğunda, dört uzun bölümden oluşan bir bütünün parçasıydı. Aradan geçen yarım yüzyılı aşkın sürenin ardından Yapı Kredi Yayınları’nın yeni baskısıyla yeniden gün yüzüne çıkıyor. Kitap, adını aldığı Yakup karakterinin iç sesiyle ilerlerken, varoluşun ağırlığını, yalnızlığın keskinliğini ve zamanın acımasız akışını sorguluyor. Yakup’un kurbağalara bakmaktan geldiğini üç kez tekrarladığı satırlar, bir tür ritüel gibi zihninde yankılanır. Kendini Yusuf’la özdeşleştirirken bile, aslında hiçbir yere ait olmadığının farkındadır. Her gün, sanki boş bir çerçeveye asılmış gibi durur; ne tam oradadır, ne de hiçbir yerde. Adını bile unutacak kadar kaybolmuş, kimliğini yitirmiş bir adamın hikâyesi bu. Cansever’in keskin dili, okuru bu belirsizliklerin ortasında bırakırken, Yakup’un sesi bir çığlık gibi yankılanır: "Ben işte Yakup, artık karıştırmıyorum.