Çağına Küsen Adam

Sokaklar bomboş olsun istiyor, herkes çekilsin evine. Gözleri yere düşmüş bir adam geçiyor aralarından, sessizce. Kapıyı kapatıp odasına çekildiğinde, nemli ve loş havada tek başına düşünmeye koyuluyor: Neden bu kadar çabaladım, neden nefes tükettim, eğer sonunda her şeyi geri vereceksem? Oyun bitince geriye ne kalır ki? İnsan da, eşya da, her şey birer oyuncak değil mi zaten? Sabahları herkes yeni bir oyuncak peşinde koşmuyor mu? Peki ya oyun biterse? Oynadın, eğlendin, unuttun... Unutmak, yok etmek demek değil midir? Ayrılık, unutmayı kabul etmekse, o da bir tür yok oluş değil mi? Her şey geçici, her şey silinmeye mahkum.