Çador

Murathan Mungan’ın *Çador*’unda, yalnızlığın ağırlığına bulanmış bir varoluşun izleri sürülüyor. Kahramanın iç sesi, adeta çölün ortasında savrulan bir kum tanesi gibi: ne bir limana tutunabiliyor ne de kendini bırakabiliyor. Şehir, sıcak ve zamanın acımasız akışı arasında sıkışıp kalan bu insan, kendi içindeki boşluğu doldurmaya çalışırken, aslında varlığının geçiciliğiyle yüzleşiyor. Her an dağılmaya hazır, her an yok olabilecek bir toz bulutu gibi... Mungan, kısacık sayfalarda derin bir yalnızlık hikâyesini, insanın kendi kabuğuna çekilişini ve bu çekilişin ardındaki sessiz çığlığı ustalıkla işliyor. Kırılganlıkla dolu bu yolculuk, okuru da kendi boşluklarının kıyısına bırakıyor.