Cabülka

Yaşar Bedri, bu kez düzyazıyla örüyor hikâyesini; "Yolcu ile Derviş Meselesi"nde sözün büyüsünü farklı bir biçimde yakalıyor. Şiirsel anlatının sınırlarını zorlayan bir metin bu; ne klasik bir roman ne de alışılmış bir öykü. Doğu’nun kadim mesnevi geleneğinden beslenirken, modern bir kurmacanın imkânlarını da ustaca kullanıyor. Sözün retoriğe boğulmadığı, lirizmin öne çıktığı bir anlatı bu; Halil Cibran’ın mistik üslubuyla Mevlana’nın hikmet dolu dizelerinin kesiştiği bir noktada duruyor. Batı dışı bir modernliğin peşinde olan Bedri, düzyazıyı yeniden icat ediyor sanki. Her cümle, bir meselin izini sürerken aynı zamanda çağdaş bir duyarlılığın da kapısını aralıyor. Şiirle düzyazının, hikmetle imgenin iç içe geçtiği bu metin, doğuya özgü bir anlatı dilinin nasıl kurulabileceğine dair bir yanıt sunuyor. Poetik bir yolculuk vaat eden bu eser, okuru sözün derinliklerinde kaybolmaya davet ediyor.