Buzlu Duman

Rüyalar bazen gerçeklerden daha keskin bir ayna tutar insana. Küçük bir köyde, kanatlarını çırparak gökyüzüne yükselen bir kuş olur düşlerinde Kute. Kanat sesleriyle uyanır, ama etrafında yalnızca sessizlik vardır. Köy halkı, hayvanlar, herkes onu aramaktadır; adı dilden dile dolaşırken, o evinin damına konup aşağıya bakar. Babası, bir zamanlar tanıdığı o adam değildir artık. Sözleri ateş saçar, her dokunduğu yanıp kül olur. Annesi ise, yanmış elleriyle, kararmış yüzüyle, yangın yerlerini söndürmeye çalışır. "Başka kızlar doğururum sana," der titrek bir sesle, "yalnız evimi yakma." Kute, rüzgârda savrulan duman gibi, ne tam burada ne de oradadır; geçmişle gelecek arasında, bir buhar gibi kaybolup gider.