Buz Gülleri

Eski bir şehrin gölgesinde, unutulmuş bir aşkın izlerini sürerken bulur kendini anlatıcı. Toprağa düşen her tohum gibi, yüreğinde de filizlenmeyi bekleyen sözler vardır; buğday taneleri misali döker onları değirmen taşına, öğütülmeyi bekler. Sofraların bereketi, sevginin sıcaklığıyla karışır kelimelerinde; bir çocuğun salıncak korkusuyla titrer gibi, gözlerini kapar ve geçmişin derinliklerine dalar usulca. Kutsal bahçelerde açan buz gülleri, zamanın donup kaldığı anları çağrıştırır adeta. Şehre dönüş, bir kucaklaşma özlemidir artık; toprak gibi sarılmak ister sevgiliye, kök salmak ister yeniden. Her dizede, bir yitip bir var olan duyguların peşine düşerken, sessiz bir çağrı yükselir sayfalardan: "Beni de hatırla, ben de buradayım.