Büyük Tufan Yahut Hz. Nuh

İnsanlık, Hz. Âdem ve Hz. Havva’nın ardından hızla yayılıp çoğaldıkça, iki farklı yol ayrımına sürüklendi. Bir kesim, inançla dolu bir yaşam sürerken, diğerleri şeytanın oyunlarına kapılıp hırs ve kibirle doldu. Habil’in soyundan gelenler, Allah’a gönülden bağlılıklarını sürdürürken, Kabil’in torunları ise putlara taparak karanlığa gömüldü. Bu ayrılık, zamanla çatışmalara dönüştü; iyilik ve kötülük, hak ve batıl arasında amansız bir mücadele başladı. İşte böyle bir dönemde, insanlığa umut olmak üzere gönderildi Hz. Nuh. Kur’an’da “ulu’l-azm” olarak anılan, özel bir misyonla donatılmış peygamberlerin ilkiydi o. Putlara tapan, Allah’ı unutan bir kavme gönderilmişti. Kırk üç ayette adı geçen bu yüce elçi, bataklıkta açan bir gül gibi, karanlıkların içinden ışık saçtı. Onun hikâyesi, inancın ve sabrın zaferini anlatır.