Büyük Soytarı

Hayatın merdivenlerinden kayıp düşen bir adamın hikâyesi bu; parçalanmış, unutulmuş, ama hâlâ nefes almaya çalışan. Herkesin gözünde tuhaf, gülünç, anlaşılmaz bir figür: terk edilmiş bir koca, silikleşmiş bir onur. Uzak bir şehrin kıyılarında, tren düdükleri ve siren sesleri arasında savrulan bir baba. Yalnızlığı, yoksulluğu ve çaresizliğiyle daha hayattayken çürümeye yüz tutmuş bir beden. Ama o vazgeçmiyor. Yaşadığını haykırmak, sevginin en ufak kırıntısına tutunmak için kızına mektuplar yazıyor; kâğıttan kelebekler uçuruyor uzaklara. Özlemini, kimsesizliğini, düşkünlüğünü satırlara döküyor. Pantolon diktiği iğne, yaşamının her anına batıp çıkarken, umut denen o tatlı hastalığa yakalanıyor yeniden. Şiir yazamayan bir ozan, yıldızlarla konuşan bir ıhlamur ağacına tırmanıp dikişini dikerken, kuşların cıvıltıları eşlik ediyor ona. Yaşamak öyle güzel ki, bu güzelliğe borcunu ödemenin yolu olarak insanları.