Büyük Cam

Mario Bellatin, *Büyük Cam* ile otobiyografinin alışılmış sınırlarını zorluyor. Kendini anlatmanın değil, kendinden kaçmanın bir yolu olarak gördüğü bu kitapta, yazar "kendisi"ni üç ayrı benliğe bölüyor. İlk bölümde, çocukluğunda hamamlarda yaşadıklarıyla şekillenen garip bir serüven anlatılıyor; armağanlar, özel okullar ve bedenin tuhaf bir gösteriye dönüşmesi... İkinci hikâyede ise bir sufi topluluğunun mürşidinin gizemli hastalığına odaklanıyor, dervişlik mertebesiyle iç içe geçen düşler ve gerçekler arasında kayboluyor. Son bölümdeyse anlatıcı sürekli değişen bir karaktere dönüşüyor: bir avcı, bir kukla sanatçısı, yaşı ve cinsiyeti belirsiz bir figür... Duchamp’ın ünlü eserinden esinlenen bu metin, boşluklarla dolu, sorulara yanıt aramayan bir hakikat arayışını resmediyor. Klasik otobiyografinin ötesinde, parçalanmış bir benliğin çok sesli portresi.