Bütün Şiirleri ve Kompozisyon Felsefesi

Edgar Allan Poe’nun şiirleri, dilin sınırlarını zorlayan bir ustalıkla örülmüş; her dizesi, zihnin karanlık köşelerine ışık düşüren birer anahtar gibi. Baudelaire’in gözünde, yaşamın istisnalarını onun kadar büyüleyici anlatan başka bir kalem yoktu; Poe, sinirlerin ve gizemin yazarıydı, adeta bir ruh mühendisi. Walt Whitman ise onun şiirlerindeki ritmi, kafiyenin sınırlarına taşıyan cesareti ve geceye duyduğu tutkuyu vurgularken, her satırın ardında yankılanan o gizemli tınıyı işaret ediyordu. "Kompozisyon Felsefesi"nde ise Poe, şiirin doğasını bir matematikçi titizliğiyle çözümler; "Kuzgun" gibi bir eserdeyse, yapay görünen bir çekingenliğin nasıl derin bir etki yaratabileceğini gösterir. Fransız şiirinde rastlanmayan bu bilinçli yaklaşım, onun dehasının kanıtıdır. Poe’nun dünyasında, kelimeler yalnızca anlatmaz; büyüler, ürkütür ve düşündürür.