Bütün şiirleri

Edgar Allan Poe’nun dizeleri, karanlığın derinliklerinde yankılanan bir fısıltı gibi zihne işler. Baudelaire’in de dediği gibi, onun satırları yalnızca şiir değil, sinir uçlarına dokunan bir deneyimdir; yaşamın gölgeli yanlarını, istisnai olanı, insanın içindeki bilinmeyeni büyüleyici bir ustalıkla ortaya serer. Her kelime, her kafiye özenle seçilmiş bir labirent gibidir; matematiksel bir kesinlikle örülmüş, ama içindeki gizemi asla tam olarak çözülemez kılan. Poe’nun şiirleri, geceyi kucaklayan bir ruhun yansımasıdır. "Kuzgun"da olduğu gibi, tekrarlanan sesler ve ritimler, okuru hipnotize eden bir büyü yaratır. Fransız şiirinde rastlanmayan bu çekingen ama etkileyici üslup, dilin sınırlarını zorlar. Whitman’ın da vurguladığı gibi, onun dizeleri parlak ama yakıcı olmayan bir ışık gibidir; hayal gücünün elektrikli akımıyla beslenir, ama asla yüzeysel bir gösterişe kapılmaz. "Kompozisyon Felsefesi"nde.