Bütün Şiirleri 7: Akıl Karaya Vurdu

Dağların sessizliğinde bir yolculuk başlıyor; gece, karanlığın kucağında açılan bir kapı gibi. Uykusuz geceler, ayaklarına zincir vurmadan yollara düşen bir şairin izinde, ormanların gölgesinde kayboluyor. Bulutlar, onun ellerinde kumaş olurken, şafak vakti yarının sırlarını örer gibi görünüyor. Her yağmur damlası, geleceğe sarılmış bir umut; her dalga, denizin derinliklerinden kopup dağlara uzanan bir haykırış. Karakoç’un dizeleri, doğanın kucağında çınlayan bir ses gibi, zamanın ötesine uzanıyor. Sözcükler, toprağa düşen tohumlar misali, sessizce yeşeriyor. Bu sayfalarda, yalnızlığın ve arayışın izini sürecek, dağların ruhuna dokunacaksınız.