Bütün Ölülerin Derileri Aynıdır

Boris Vian’ı bir kutuya sığdırmak, cazı tek bir nota hapsetmek kadar imkânsız. Mühendislik diplomasıyla yetinmeyip trompetini eline alan, yazdığı her satırda sınırları zorlayan bir isyankâr. "Shakespeare çoktan çürüdü, ama oyunları hâlâ karşımızda," diye yazmıştı bir zamanlar. Ölümün ötesinde bile sanatın gücünü hatırlatan bu sözler, onun eserlerinin de ruhunu yansıtıyor. *Bütün Ölülerin Derileri Aynıdır*, *Mezarlarınıza Tüküreceğim*’in bıraktığı yerden devam eden, ama kendi başına da ayakta durabilen bir öfke manifestosu. Lee, beyaz tenine rağmen siyah kimliğiyle intikamını alan bir kahramanken, Dan tam tersi: Beyaz bedeninde siyah kanı taşıdığuna inanan, bu yüzden beyaz dünyaya karşı kin kusmak için gece kulüplerinin karanlığında kabadayılığa soyunan bir adam. Vian, Vernon Sullivan takma adıyla yazdığı bu romanı, ırkçılığın absürtlüğünü yüzümüze çarparak bir ayna tutuyor. Kimliklerin, ten renginin,.