Bütün Ateşler Söndüğünde

Beklemek, zamanın durduğu o ince çizgide nefes almak gibi. Filiz Özdem, *Bütün Ateşler Söndüğünde*’de, kaybın ağırlığıyla biçimlenmiş iki insanın hikâyesini anlatıyor; birinin yüreğinde koca bir boşluk, diğerinin ise o boşluğu doldurma umuduyla attığı her adım. Yas, bazen sessizce sokulur aranıza, bazen de karşılıksız bir sevginin gölgesinde büyür. Sözler tükenir, cümleler dağılırken, tam da o anda, beklenmedik bir kapı aralanır. Kaderin açtığı gedikten sızan ışık, yaraları dağlamış olsa da, bakışları değiştirir. Gözler artık aynı dünyayı görmez; kimi içine kapanır, kimi dışarıya savrulur. Aynadaki yansıma bile tanıdık gelmez bir süre. O yabancıya dokunmak, onu yeniden kendin kılmak istersin. Dağlara küsenlerin sessizliği, dağlara bırakılır. Çünkü ateşler söndüğünde, geriye kalan sadece yeni bir başlangıç umududur.