Bunun Konumuzla Bir İlgisi Yok

Özcan Doğan’ın yeni romanı, hayata dair bildiklerimizi ters yüz eden bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Yaşamanın kısalığını fark etmek, aslında ömrü uzatmanın bir yolu mudur? Anlamak, gerçekten bilmek midir? Belki de en iyi bildiğimiz şey, hiç düşünmeden yapabildiğimiz tek eylemdir: ölmek. Sanki her seferinde ilk kez deniyormuş gibi kolay, sanki bininci kez tekrarlıyormuş gibi doğal. Kimse nasıl yaşayacağını bilemezken, nasıl öleceğini bilmemek tuhaf değil mi? Delilik, bazen en saf haliyle gerçekliği yansıtır. Bulutlara bakıp hüzünlenmez, yıldızlara dalıp hayal kurmaz deliler. Mevsimlerin geçişine aldırmaz, zamanın akışına direnmezler. Onlar için ağaç kâğıt değil, kum cam değil, para ekmek değil; her şey basit ve çıplak haliyle vardır. Aysel ise bir kavşakta durup kalır. Sağına soluna bakınır, ne eve ne işe giden yoldan emin olamaz. Kayboluşunun tam ortasında, sanki bir heykel gibi donup kalır. Belki de.