Bulutsuz Yağmur

Gönlümün kapısına dayanıp "Unut artık!" diye bağırdım, bırak gitsin istediği yere, istediğiyle. "Sevme!" diye uyardım kendimi, seni görmezden geleni, seni düşünmeyeni sevme. Gidecekse gitsin, peşinden ağlamak, içini kemirmek neye yarar? "Boş ver!" dedim, "Dert etme kendini!" Ama nafile. O uzaklaşırken, sessizce çekip giderken, hiçbir şey söylemeden kaybolurken, içimdeki fırtına dinmiyor. "Bitir artık bu işi!" diye direttim, ama söz dinlemiyor ki. Kalbim, inatla, o unutulmazları hatırlatıp duruyor.