Bulutlar Örtmese Güneşi

Gökhan Akçiçek, Ordu’nun nemli topraklarından, Bülbül Deresi’nin kıyısındaki bir evden sesleniyor bu romanında. Çocukluğunda kuşları ağabey, balıkları dost bellemiş; karşılık bulamayınca yağmur damlalarına sığınmış. Karıncalara minik şemsiyeler yapmış, pul koleksiyonlarıyla postacılarla ahbap olmuş. Kışları Ordu’da, yazları Alucra’nın sıcağında geçen günleri, cebinde deniz kabukları, yüreğinde şiirle dolu. Kitapları sevmiş, kütüphaneleri mesken tutmuş; yazdıklarını çocuklar için kaleme alsa da aslında hep kendine yazmış. Büyümüş, okullar bitirmiş ama çocukluğun o büyülü sınıfından bir türlü ayrılamamış. Ödüller alsa da, kitaplar yazsa da babasına bunları anlatacak cesareti bulamamış; çünkü babası çoktan uzaklara gitmiş, duyacak kulağı kalmamış. Işığı ve sıcaklığı her şeyin üstünde tutan bir yürekten dökülen bu hikâye, unutulmaz bir yolculuğa çağırıyor.