Buluta Astım Resmini

İstanbul’un sisli sokaklarında kaybolan bir yürek, ellerinde tutamadığı sevgiyi rüzgâra savurur gibi anlatıyor. Sevdiği insanın bakışlarındaki o ince çizgiyi, uzaklaşan adımlarını, suskunluğunun ardındaki boşluğu nasıl da anlamaya çalışıyor. Yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor; ama o, sensizliğin ağırlığını hâlâ omuzlarında taşıyor. Pembe bir buluta iliştirilmiş resim gibi, en güzel anılarını gökyüzüne asıyor – belki bir gün, dağılan bulutlar cevap verir diye. Darmadağınık duygularını toparlamadan, sorularını savuruyor: Neden sustun? Neden gülüşlerin benim için soldu? Kuruyan dallara takılı kalmış bir kalp gibi, maviliklere uzanan elleriyle tutunmaya çalışıyor. Gönül bahçesinden savrulan yapraklar arasında, solmuş iki aşkın gölgesi verandada asılı kalmış; biten ömrün sessiz tanığı olarak.