Bulut

Sınıfta herkes coşkuyla boyalarını karıştırırken, köşede tek başına oturan bir kızın yüzü gölgelenir. Elleri kucağında, gözleri dalgın, sanki içindeki ağırlık onu resim yapmaktan alıkoyuyordur. Başının üzerinde dönüp duran kara bir bulut gibi, mutsuzluğu her halinden belli olur. Oysa yanında oturan sarı saçlı kız, bu sessizliği fark eder ve ona uzanır. "Gel birlikte çizelim," der gülümseyerek. Peki, bu küçük dokunuş, o koyu bulutları dağıtmaya yetebilir mi? İçindeki fırtınayı dindirmek için bazen tek ihtiyaç olan, bir elin uzanmasıdır belki de.