Bukre Kalp

Toprağın derinliklerinde bir tohum, karanlığın içinde sessizce çatlar. Ne güneşi görmüştür ne de çiçek olmayı hayal etmiştir; yalnızca içinden gelen o gizemli çağrıya uyar, bilinmeze doğru uzanır. Belki de bilmez, bu yolculuğun sonunda hayat bulacağını. Sadece bir içgüdüdür onu iten, toprağı delip yukarı çıkmaya zorlayan. Ya çıkamazsa? Ya güneşe ulaşamadan çürüyüp giderse, nice tohum gibi görünmeden kaybolursa? Bukre de böyledir işte. Bir an gelir, tanımadığı bir sesle uyanır içindeki filiz. Artık eski halinde duramaz; sancıyla, umutla, korkuyla büyümeye başlar. Ana karnındaki bebek gibi, karanlığın içinde bir şeyler değişir. Doğmak, belki de ölmektir aslında. Ama yine de vazgeçemez. Çünkü güneşe ulaşmadan ölenler, hiç yaşamamış sayılır. Ve o, yaşamak için yukarıya doğru uzanır.