Buketçe

Gönlün kapısını aralayan bir çağrı bu; sessizliğin içinde yankılanan, yalnızlığın derinliklerinden yükselen bir ses. Buket Işıkdoğan’ın *Buketçe*’si, varoluşun eşiğinde durup sorar: Sonsuzluğa açılan kapıyı aralamadan, koşulsuz sevmenin, gerçek anlamda yaşamanın mümkünü var mıdır? Hasretin ağırlığı, sensizliğin daralttığı yürekler için bir ağıt değil, bir umut ışığıdır bu dizeler. Hayatın farkında olmadan geçip giden anlarına karşı bir isyan, aynı zamanda teslimiyetin de adıdır. Gönül kapısını açmak, belki de sonsuzluğa uzanan yolda ilk adımdır. Kırık dökük cümlelerle örülü bu kısa ama derin yolculuk, insanın kendi içine dönme zamanının geldiğini fısıldar.