Bukalemun

İlk kan döküldüğünde dünya nasıl da sessiz kalmıştı. Hâbil ile Kâbil, aynı topraktan beslenen, aynı gökyüzüne bakan iki kardeş. Biri kurban, diğeri cellat. Kaderin onlara biçtiği roller, birinin yaşaması, diğerinin ise öldürmesi üzerine kurulu. Yazgı, bu acımasız oyunu neden seçti? Belki de her büyük yangının, ufacık bir kıvılcımla başladığını hatırlatmak için. Belki de insanlığın karanlık yüzünü aynaya tutmanın başka yolu yoktu. Bu hikâye, sadece bir cinayet değil; sonsuz bir lanetin, ilk adımı. Kanın sıcaklığı, toprağın soğukluğunda donarken, geriye kalan tek soru: Kader, gerçekten değiştirilemez mi?