Buhranname

Onur Bayrak’ın *Buhranname*’si, iç dünyanın derinliklerinde açılan yaraları, keskin bir dille ve sarsıcı bir dürüstlükle anlatıyor. İkinci şiir kitabı olan bu eser, okuru adeta bir bıçak darbesinin ardından hissedilen o keskin sancıyla baş başa bırakıyor. Yazar, daha önce *Şairi Öldürdüler*’de bıraktığı yerden devam ederek, acının ve varoluşsal çelişkilerin izini sürüyor. Dizeler, insanın kendini tüketme haliyle yüzleşirken, yalnızlığın ve anlamsızlığın ortasında savrulan bir ruhun çığlığını duyuruyor. "Kendim kalabilmeyi bile tüketmiştim" diyen bir ses, içindeki yangını, dışarıya yansıyan renk değişimlerini, anlamın ortasında donup kalan o titrek anları irdeliyor. Hata üstüne hata, kesik kesik yanan bir vicdan, hiçbir şey olmamış gibi davranmanın ağırlığı... Bayrak, buhranın içinden geçenleri, çıplak bir gerçeklikle sunuyor. Kısa ama yoğun bir yolculuk vaat eden *Buhranname*, okuru kendi iç hesaplaşmalarıyla baş başa bırakıyor.