Buğudaki İz

Toplum, farklılıklarımızı törpüleyip hepimizi aynı kalıba dökmek ister. Çocukken içimizde filizlenen o aykırı düşünceler, yıllar geçtikçe solup gider gibi olur; birbirimize benzemeye başlarız. Tıpkı buğulu camların zamanla silinip saydamlaşması gibi... Oysa yazı, bu benzerliğin karşısında direnmenin bir yoludur. İnsan, sözcüklerle var eder kendini; yaşamın anlamını, kalemin ucunda yeniden keşfeder. İlker’in geçmişinde, sisli bir camda yazdığı isim, damlalarla akıp gider. Geriye, anlatılmayı bekleyen bir hikâye kalır. Yaşamın tekdüzeliğine karşı duran o buğulu camlar gibiyiz belki de hepimiz: Herkesin yalnızca kendisi olduğu, renklerin birbirine karışmadığı, sessizliğin hüküm sürdüğü o büyülü anlarda...