Buğu

Pencerenin ardında, sisli bir akşamın izleriyle kaybolan yıldızlar gibi, içindeki yalnızlık da yavaş yavaş görünmez olur. Vazoda solmaya yüz tutmuş bir çiçek, boynu bükük, adeta son nefesini bekler. O da gittiğinde geriye kim kalacak? Kimle paylaşacaksın içindeki bu ağırlığı, bu sessiz çığlığı? Hamdi Dilmen, yaşamın kırılgan anlarından süzülen bu dizeleri, insanın en derin yalnızlığına ayna tutuyor. Her satır, bir iç hesaplaşma gibi; geçip giden zamanın, unutulan umutların ve hiç bitmeyen bir hüzün bulutunun gölgesinde yazılmış. Buğu, sadece bir roman değil, kaybolan anların peşinde sessizce akan bir yaşam öyküsü.