Budala

Harvard’ın soğuk koridorlarında, ilk yılını geçiren Selin’in dünyası, bir otobüsün yanlış adresine bırakılan iki yolcu gibi kaygan ve belirsiz. Meksika’daki o tuhaf otel avlusunda, Albinoni’nin Adagio’su eşliğinde yağan küller gibi, gençlik de üzerine usulca çöküyor: ne tam anlamıyla çocukluk, ne de yetişkinlik. Bir yanda Ivan’ın mesajları, öte yanda klasik Rus edebiyatının ağırlığı; Selin, bu ikisi arasında savrulurken, aşkın ve cinselliğin sınırlarını keşfetmeye çalışıyor. E-posta kutusundaki ilk "merhaba"lar, içilmeyen biralar, Svetlana’yla paylaşılan sırlar... Hepsi, sanki farklı dillerde yazılmış bir romanın sayfaları gibi, birbirine karışıyor. Elif Batuman, Selin’in gözünden anlatırken, imgelerle örülü bir dili ustalıkla kullanıyor. Anılarla kurmaca arasında ince bir çizgi var; yazar, bu çizginin üzerinde yürürken, hem gülümsetiyor hem de düşündürüyor. Kimi zaman saçma, kimi zaman derin, ama her.